«آبِ رفته به جوی برگشت»؛ این بار برای سفره مردم شادگان

اینجا در شادگان، قصه نخل‌ها با قصه آدم‌ها یکی است؛ اگر آب نرسد، سفره‌ای نیست، خرمایی نیست، امیدی نیست. وقتی نهر عبودی خاموش و مسدود شده بود، زندگی هم کم‌کم داشت رنگ می‌باخت. بچه‌های ODCC آستین بالا زدند تا نبض زندگی را به دل نخلستان‌ها بازگردانند. حالا صدای شرشر آب میان نخل‌ها پیچیده و صدای خنده نخل‌کارانی که دوباره به بار نشستن رطب‌هایشان را می‌بینند. مسئولیت اجتماعی یعنی همین: این‌که همسایه خوبی برای مردم این خاک باشیم.